Rottweiler – charakter, pielęgnacja, szkolenie i żywienie

Rottweiler to pies o silnym, ale zrównoważonym charakterze – przy konsekwentnym szkoleniu i trosce staje się spokojnym, oddanym towarzyszem, a jego krótka sierść nie wymaga uciążliwej pielęgnacji. Dieta bogata w białko i regularny ruch to podstawa zdrowia tej rasy. W dalszej części artykułu poznasz szczegóły dotyczące wychowania, opieki i żywienia.

Skąd pochodzi rasa rottweiler?

Korzenie rasy sięgają czasów rzymskich, kiedy psy przypominające dzisiejsze molosy strzegły obozów legionistów oraz pędziły bydło na zaopatrzenie wojsk. Później, w średniowieczu, wykorzystywali je rzeźnicy do ciągnięcia wózków z towarem i ochrony dobytku. W kronikach z XVII wieku pojawiły się nawet wzmianki o limicie psów – rzeźnik mógł trzymać jednego, a kat aż cztery sztuki.

Nazwa wywodzi się od szwabskiego miasta Rottweil, które założono w 74 roku. To właśnie na tych ziemiach ukształtował się typ psa zaganiającego o gładkiej sierści, który później stał się obiektem prac hodowlanych. Pierwszy wzorzec rasy opracowano w 1901 roku, a w 1921 połączono regionalne kluby w Ogólnoniemiecki Klub Rottweilera. W roku 1910 został oficjalnie uznany za psa policyjnego, a podczas I wojny światowej służył jako łącznikowy, transportowy i zaopatrzeniowy.

Jaki charakter ma rottweiler?

Współczesny przedstawiciel rasy to przede wszystkim pewny siebie, samodzielny i odważny pies. Choć w standardzie określa się go jako obronnego i nieufnego wobec intruzów, w domowym zaciszu zachowuje się nadzwyczaj spokojnie. Z natury jest mało szczekliwy, a własnych domowników darzy ogromną cierpliwością – z nim można nawet (delikatnie!) przepychać się o miejsce w łóżku. W kontaktach z domowymi zwierzętami okazuje się wyrozumiały, pod warunkiem wczesnej socjalizacji.

Rottweiler błyskawicznie odczytuje emocje opiekuna i reaguje na nie wyważoną postawą. Jeśli jednak ktoś obcy posunie się za daleko, zareaguje stanowczo, ale bez agresji fizycznej – raczej zdecydowaną mową ciała.

Pewność siebie i upór

To właśnie upór i skłonność do dominacji – zwłaszcza u samców – sprawiają, że rasa wymaga opiekuna o ugruntowanej pozycji. Nie oznacza to jednak, że jest nieposłuszny. Właściwie prowadzony, z chęcią współpracuje, choć niekiedy testuje granice. Dla wielu posiadaczy ta stanowczość połączona z oddaniem staje się największą zaletą czworonoga.

Stosunek do obcych i rodziny

Wobec nieznajomych zachowuje dystans, ale nie okazuje lęku ani niepotrzebnej agresji. Potrafi spokojnie obserwować gości, a gdy nabierze zaufania, jest w stanie zaakceptować nawet rutynowe zabiegi weterynaryjne czy kąpiel. Dla dzieci z własnego stada będzie cierpliwym towarzyszem, o ile nauczy się go odpowiednio traktować.

Wrażliwość emocjonalna i umiejętność oceny sytuacji sprawiają, że pies ten szybko dostosowuje się do stylu życia opiekuna. Może towarzyszyć podczas aktywności na świeżym powietrzu, ale równie chętnie wybierze sen na podłodze obok fotela.

Jak szkolić rottweilera?

Proces wychowania należy rozpocząć od pierwszych dni pobytu szczenięcia w domu. Ze względu na wrodzoną pewność siebie, każda niekonsekwencja opiekuna może zostać wykorzystana jako okazja do przejęcia kontroli. Podstawą jest wyznaczenie jasnych reguł i ich bezwzględne egzekwowanie. Zajęcia najlepiej oprzeć na pozytywnym wzmacnianiu i krótkich, urozmaiconych sesjach – monotonia szybko tę rasę nuży.

Znaczenie wczesnej socjalizacji

Do ukończenia 16. tygodnia życia szczenię powinno poznać jak najwięcej bodźców: różne powierzchnie, dźwięki, ludzi i inne zwierzęta. W ten sposób wyrasta na psa odpornego na stres i świadomego własnych możliwości. W Polsce, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, rottweiler figuruje w wykazie ras agresywnych, dlatego na jego posiadanie wymagana jest zgoda urzędu miasta lub gminy – a to dodatkowo podnosi odpowiedzialność prawną właściciela.

Wychowanie nie kończy się na podstawowym posłuszeństwie. Rasa lubi pracować węchem i chętnie uczy się tropienia. Dzięki temu psy te sprawdzają się nie tylko jako obronne, ale i w sportach kynologicznych. Ilość codziennego wysiłku fizycznego powinna być dopasowana do wieku psa – szczenięta i młode osobniki potrzebują zabaw, dojrzałe zaś regularnych, dłuższych spacerów połączonych z ćwiczeniami umysłowymi.

Jak dbać o rottweilera?

Krótka, twarda sierść z podszerstkiem radzi sobie dobrze przez większą część roku. Zwiększonej uwagi wymaga jedynie w okresach linienia, kiedy warto kilka razy w tygodniu przeczesać szatę szczotką o średniej twardości. Kąpiele stosuje się okazjonalnie – nadmierne mycie może wysuszyć naturalną warstwę ochronną skóry. Kontroli wymagają też pazury, które u psów mniej aktywnych mogą nie ścierać się samodzielnie.

Zdrowie i typowe schorzenia

Duża masa ciała przy mocnej budowie sprzyja problemom ze stawami. W rasie często diagnozuje się dysplazję stawów biodrowych i łokciowych. Aby zmniejszyć ryzyko, hodowcy powinni przedstawiać wyniki badań radiologicznych rodziców miotu. W codziennej opiece warto unikać forsowania młodych psów – skoki i długie marsze po twardym podłożu odkłada się do zakończenia wzrostu, czyli mniej więcej do 18. miesiąca życia.

Kolejnym zagrożeniem jest skręt żołądka, któremu można przeciwdziałać dzieląc posiłek na co najmniej dwie porcje i zapewniając psu odpoczynek po jedzeniu. Poniższa tabela podsumowuje najczęstsze problemy zdrowotne wraz z możliwościami zapobiegania.

Rasa ma też skłonności do przeróżnych alergii, dlatego w razie niepokojących objawów skórnych warto wykonać testy i ewentualnie przejść na karmę hipoalergiczną. Średnia długość życia rottweilera wynosi od 11 do 13 lat, a przy dobrej opiece wiele osobników osiąga górną granicę tego przedziału.

Aktywność fizyczna

Dorodny pies potrzebuje co najmniej godziny aktywnego ruchu dziennie, ale sama przebieżka po osiedlu nie wystarczy. Doskonale sprawdzają się pływanie, tropienie śladów czy przeciąganie liny na sygnał opiekuna. Tego typu treningi nie tylko wzmacniają mięśnie, ale też angażują umysł, co jest niezbędne dla zrównoważonego temperamentu.

Jak żywić rottweilera?

Jadłospis musi być bogaty w pełnowartościowe białko pochodzenia zwierzęcego, które wspiera masę mięśniową i regenerację po wysiłku. Jednocześnie należy pilnować kaloryczności posiłków, ponieważ nadwaga obciąża już i tak narażony na dysplazje układ szkieletowy. Karmę podaje się zawsze po spacerze lub treningu, co znacznie obniża prawdopodobieństwo skrętu żołądka.

Dorosłe psy najlepiej karmić dwukrotnie w ciągu dnia, zachowując równe odstępy. Sucha karma powinna być podawana w formie lekko namoczonej – zwłaszcza u łapczywych osobników – aby nieco spęczniała w misce, nie w przewodzie pokarmowym. Warto unikać tanich karm pełnych zbóż i sztucznych poprawiaczy smaku, które sprzyjają alergiom i otyłości. W razie wątpliwości dietetycznych najlepiej skorzystać z konsultacji weterynaryjnej i opracować plan żywienia dopasowany do wieku, masy oraz poziomu aktywności psa.