Beagle – charakterystyka rasy, pielęgnacja, usposobienie

Beagle to rasa psa gończego o zwartej sylwetce, sierści krótkiej i przylegającej oraz umaszczeniu tricolor, która według wzorca FCI podlega próbom pracy. Dorosły osobnik osiąga 33–40 cm w kłębie oraz masę około 15 kg, a jego żywiołowy charakter i silny instynkt łowiecki wymagają od właściciela konsekwentnego podejścia. W dalszej części znajdziesz szczegółowe informacje o pochodzeniu, usposobieniu, pielęgnacji i najczęstszych mitach dotyczących tej rasy.

Skąd pochodzi rasa beagle?

Korzenie rasy beagle sięgają XIV wieku, a za kraj pochodzenia uznaje się Wielką Brytanię. Psy te wykorzystywano w sforach do polowań na lisy i zające, a współczesny typ wyżłowaty ukształtował się najprawdopodobniej w wyniku krzyżowania francuskich psów gończych z terierami. Nie ma jednak jednej, ostatecznie potwierdzonej teorii o ich praprzodkach.

Pierwsza koncepcja odwołuje się do antycznych psów gończych znanych z dzieł Ksenofonta, które wraz z Rzymianami trafiły na Wyspy Brytyjskie i mieszały się z psami Normanów. Druga wskazuje na rasy z południa Francji, dając początek psom nazywanym southern hound. Zwierzęta te przybyły do Anglii z kontynentu podczas wojny stuletniej i dały podwaliny pod linię, z której rozwinął się dzisiejszy beagle. Klub miłośników rasy w Zjednoczonym Królestwie powstał w 1895 roku.

Jak wygląda beagle według wzorca?

Budowa psa jest mocna i krępa, ale nie może sprawiać wrażenia ociężałej. Klatka piersiowa jest głęboka i sięga poniżej łokci, żebra są dobrze wysklepione, a grzbiet pozostaje prosty. Kończyny przednie są stabilnie ustawione pod tułowiem, tylne zaś mają muskularne uda i dobrze kątowane stawy kolanowe.

Głowa, uszy i zgryz

Głowa jest średniej wielkości, mocna, ale pozbawiona zmarszczek. Mózgoczaszka lekko wysklepiona przechodzi w wyraźnie zaznaczony stop, a kufa nie może być spiczasta. Oczy, szeroko rozstawione i nie za głęboko osadzone, mają barwę ciemnobrązową lub orzechową i łagodny wyraz. Uszy są długie, nisko osadzone i zwisające wzdłuż policzków. Wzorzec rasy wymaga zgryzu nożycowego.

Szata i umaszczenie

Sierść jest krótka, gęsta i dobrze przylegająca. W kwestii umaszczenia norma FCI dopuszcza każde typowe dla psów gończych. Mimo to w praktyce najpopularniejszy pozostaje typ tricolor. Coraz częściej spotyka się także umaszczenie bicolor oraz tak zwane hare-pied, czyli zajęcze.

W najnowszych aktualizacjach standardu zaakceptowano również dotąd nieuznawany kolor wątrobiany. Niezależnie od wariantu kolorystycznego koniec ogona powinien być biały. Ogon jest mocny, wysoko osadzony i noszony wesoło, ale nie zakręcony ponad grzbietem.

Jakie ma usposobienie?

Beagle to pies odważny, energiczny i z natury wesoły. W stosunku do ludzi i innych czworonogów wykazuje się towarzyskością oraz brakiem agresji. Prawidłowo ułożony osobnik pozostaje zrównoważony, jednak nie można zapominać o silnym instynkcie łowieckim, który potrafi zdominować jego reakcje. Zmysł węchu rasy jest na tyle rozwinięty, że potrafi całkowicie przykuć uwagę zwierzęcia, utrudniając koncentrację na opiekunie.

Wokół tej rasy narosło wiele stereotypów, które warto skonfrontować z obserwacjami doświadczonych właścicieli i hodowców. Poniższe zestawienie rozbija kilka najbardziej powszechnych mitów:

Określenie „pies do przytulania” jest wyjątkowo mylące. Osobnik tej rasy potrafi spać obok człowieka, lecz źle znosi przymuszanie do czułości i wymuszone głaskanie. Potrzebuje raczej szanowania swojej przestrzeni i cierpliwego budowania więzi niż ciągłego noszenia na rękach.

Jak dbać o zdrowie beagle’a?

Do problemów relatywnie często odnotowywanych u tej rasy należą urazy mechaniczne oraz osłabienie odporności. Choć schorzenia genetyczne w typie padaczki czy dysplazji nie są nagminne, zdarzają się przerosty tkanki tłuszczowej wynikające wprost z braku ruchu i źle zbilansowanego jadłospisu. Stąd ryzyko otyłości jest u nich stale aktualne.

Choroby uszu i kanału słuchowego

Zwisające, długie uszy ograniczają wentylację przewodu słuchowego, co sprzyja namnażaniu się bakterii i grzybów. W konsekwencji rasa jest podatna na infekcje uszu, a konkretniej na zapalenie kanału słuchowego. Objawia się ono nieprzyjemnym zapachem, zaczerwienieniem małżowiny oraz częstym potrząsaniem głową.

Profilaktyka opiera się na regularnym oczyszczaniu uszu preparatami zalecanymi przez lekarza weterynarii. Warto oglądać małżowiny po każdym dłuższym spacerze po wilgotnym podłożu lub lesie. Wszelkie niepokojące zmiany należy niezwłocznie konsultować ze specjalistą, ponieważ zaniedbane zapalenie łatwo przechodzi w stan przewlekły.

Skłonność do otyłości i alergie

Brak codziennej, solidnej dawki ruchu bardzo szybko przekłada się na nadmiar kilogramów. Ważenie porcji oraz rezygnacja z dokarmiania resztkami ze stołu są tu absolutną podstawą. Intensywny trucht na smyczy nie wystarcza – potrzeba też swobodnej eksploracji węchowej, która stanowi dla psa znaczący wysiłek umysłowy.

U beagle’y diagnozuje się również alergie pokarmowe i kontaktowe. Wrażliwość ta objawiać się może świądem, nawracającymi stanami zapalnymi skóry bądź problemami jelitowymi. W takich przypadkach konieczne jest staranne eliminowanie składników wywołujących reakcję i ścisła kontrola podawanej karmy.

Jak wychować i trenować beagle’a?

Negatywne stereotypy biorą się najczęściej z błędów popełnianych na wczesnym etapie życia psa. Tymczasem konsekwentnie prowadzony trening czystości u szczeniaka oraz stopniowe oswajanie z nieobecnością właściciela redukują przykre niespodzianki w mieszkaniu. Zaleca się wykorzystanie jednej maty umieszczonej przy samych drzwiach wyjściowych, by zwierzę kojarzyło to miejsce z wychodzeniem na zewnątrz.

Nadmierne rozkładanie mat po całym domu opóźnia naukę i wysyła psu sprzeczne sygnały co do dozwolonych miejsc załatwiania się.

Do efektywnego treningu przydają się dodatkowe akcesoria. Wiele osób sięga po podkłady higieniczne o dużym rozmiarze, które nie przeciekają i dobrze chłoną wilgoć. Z kolei preparaty w sprayu z zapachem moczu kojota, mające rzekomo przyciągać psa do maty, w praktyce budzą raczej jego niepokój, a ich ostry aromat utrzymuje się w domu bardzo długo. W zdecydowanie lepszym rozwiązaniu sprzymierzeńcem pozostaje kliker. Wprowadza się go po wcześniejszym uwarunkowaniu serią klik-smak, by precyzyjnie oznaczać pożądane zachowania.

Nauka czystości krok po kroku

Znajomość naturalnego rytmu szczenięcia bardzo ułatwia sprawę. Pies zawsze załatwia się po spaniu, jedzeniu, intensywnej zabawie oraz w momentach silnego podekscytowania. Obserwując charakterystyczne kręcenie się i węszenie, można uprzedzić wypadek i przenieść malca na matę lub prosto na trawę. Kolejność działań przedstawia się następująco:

• przygotowanie maty lub gazet w jednym stałym punkcie przy wyjściu,
• częste wyprowadzanie, nawet co 2 godziny, stopniowo wydłużając odstępy,
• natychmiastowa słowna pochwała i wręczenie przysmaku podczas załatwiania się na zewnątrz,
• przemilczanie wpadek i dokładne usuwanie zapachów, aby nie wabić psa ponownie w to samo miejsce.

Równolegle do treningu czystości można wprowadzać komendę „siusiu”. Wypowiadana spokojnym tonem w trakcie wypróżniania, sprawi po pewnym czasie, że pupil będzie załatwiał się na żądanie. To szczególnie wygodne rozwiązanie przy porannym pośpiechu albo w podróży.

Praca nad przywołaniem i kontrolą instynktu

Mit o wiecznie uciekających beagle’ach ma swoje źródło w zaniedbaniu wczesnych ćwiczeń posłuszeństwa. Trening przywołania powinien startować już w okresie szczenięcym i być prowadzony najpierw w domu, potem w coraz bardziej rozpraszającym otoczeniu. W terenie doskonale sprawdza się smycz 10-metrowa, która daje psu namiastkę swobody, ale nadal umożliwia bezpieczne skorygowanie jego kierunku.

Zbudowanie silnego odruchu powrotu na gwizdek lub konkretne hasło wymaga czasu, lecz stanowi najważniejszy element bezpieczeństwa dla psa obdarzonego tak silnym popędem łowieckim.

Zaspokojenie potrzeby węszenia ma także ogromny wpływ na ogólną stabilność emocjonalną. Zamiast wyłącznie forsownych biegów, warto codziennie oferować mu możliwość swobodnego przeszukiwania trawnika albo podrzucania smakołyków w wysokiej trawie. Taki rodzaj zabawy zadziała uspokajająco i zmniejszy pokusę samodzielnej eskapady podczas spaceru.